Այնպես պատահեց, որ մի անգամ որոշեցինք ոչ թե ինչպես միշտ կանգ առնել Վանի Նեմրութի հրաբխային լճերի մոտ ու հետ դառնալ, այլ շարունակել ընթացքը այդ խորհրդավոր ու անհասկանալի լեռան՝ ամեն րոպե փակուղի մտնելու պատրաստ ճանապարհով։ Գնանք, տեսնենք,
Կրակի մոտ մտածում էին սիրածների մասին: Կրակն էլ ամեն տեղ չէին անում: Ամեն տեղ ու ամեն պահի: Նախ կնկատեին, իսկ երբ նկատեին, կկրակեին: Ստիպված իրենք էլ պիտի կրակեին:
Հին թբիլիսցի է Ալեքսանդր-Ստիմա Թարխնիշվիլին․ ծնվել է 1939 թ․՝ Ճուղուրեթիում (ինչպես և թիֆլիսահայ նկարիչ Ջոտտոն՝ Գևորգ Գրիգորյանը)։ Ավարտել է Թբիլիսիի պետական համալսարանի լրագրության ֆակուլտետը։ Երիտ
Շուշանիկ Թամրազյան. «Անհավատալի է, թե ինչպես մի փոքրիկ երկիր նման աննահանջ պայծառությամբ դիմակայում է չգոյության անմարդկային այս շուրջկալին»
Կարս՝ փառքի ու պարտության խաչմերուկում
Բագրատ եպիսկոպոս Գալստանյան. «Պատիվն իրենց և պատասխանատվությունը՝ մեզ»
Հավերժական գարնան ու անկատար երազանքի քաղաքը․ Այնթապ
Հին ու նոր Մուշը