Երանելի, երանելի Անդոկ

«Սա բոլորովին այն չէ, ինչ ես կարող եմ անվանել իմը», -պնդեց Րինան տխուր, թուլացած ձայնով` Դիարբեքիրի տիպիկ միջագետքյան տաք, գունավոր ու այստեղ վաճառվող աղացած պղպեղի պես կծու փողոցներով քայլելիս:

Կարդալ Ավելին

Նամակ Պետրոս պապիս՝ մեկդարյա պատանդության ավարտին

Ինչպես ամեն բան այս կյանքում, պատանդությունը նույնպես ունի սկիզբ և ավարտ, և այստեղ բացառություններ չկան: Ոչ ոքի համար, ինչպես կանխագուշակում էր սիրելի Սարոյանը, բացառություններ չեն արվելու այս կյանքում: Նույնիսկ ամենաերկար, ամենաձիգ, ամեն

Կարդալ Ավելին

Ստեփանակերտի «Օպտիկան», Մարգոյի դոշաբը և մեր վերքի աղը

«ArtCollage»-ը շարունակում է իր ընթերցողներին ներկայացնել Սոֆյա Հակոբյանի «Պատանդի օրագիրը» շարքը

 

***

Կարդալ Ավելին

«Տյուս կյալու» մասին

Ես մի քիչ «սխալ» սասունցի եմ, ու հետևաբար՝ պարել չգիտեմ: Դրա համար այդ օրը՝ բլոկադային հերթական լուսավոր ու հերթական ցուրտ օրը միակն էի, ով չէր պարում Շահումյանի արձանի շուրջ: Փոխարենն իմ ծանր դեղ

Կարդալ Ավելին

Բարձունքը

Հավերժ փոքրիկ մեղվապահին՝ Յուկային

 

Բարձունքները միայն ֆիզիկական բարձունք չեն, դրանք նաև և ավելի շատ հոգևոր են: Մեր հոգու բարձունքներն են՝ պարզ ասած: Ես հավատում եմ դրան:

Կարդալ Ավելին