Վաչն արաղ է քաշում, քուրայի տաք խանձողների տակ կարտոֆիլ է թաղել, սպասում է, որ կինը՝ Լարիսան, տնից թթուն, պանիրը, հացը բերի, թազա արաղից մի-մի բաժակ խմեն։ Հարևանների այգիներն իրարից բաժանող մետաղացանցին հարմարեցված դռնակը բացվում է, և հարևան
Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնի նորաբաց շենքում երկրորդ մեծ պրեմիերան է. Սիմոն Աբգարյանի «Պենելոպե, օ, Պենելոպե» հայ-ֆրանսիական և ռուսական համատեղ թատերական նախագիծը վերջապես ներկայացվու
«Աշոտ Մելքոնյանը հրաշալի նկարիչ է, ինքնատիպ, ինչպես իրական հայ նկարիչ մը կրնա ըլալ, որ չի գալիս ըստ սովորության ուրիշ տեղից, իրենից
Մերկ դիակներ շատ են լինում: Հիմնականում կանանց: Երևի որ այս աշխարհում բռնաբարվող-սպանվող գեղեցկությունը մի քիչ էլ մնա:
Որոշել էի մի բան գրել՝ «Էսթետիկ մարդա