Յուրաքանչյուր մարդ պետք է ոչ միայն գեղեցիկ խոսի, այլև գեղեցիկ գրի։ Խոսքը, գրավոր թե բանավոր, անհատին բնութագրում է ավելի, քան նույնիսկ նրա արտաքինը կամ իրեն տիրապետելու հմտությունը։

Պարույր Սևակի հետաքրքրությունների ու մտահոգությունների շրջանակը չէր սահմանափակվում միայն գրականությամբ: Գրողը բազմիցս հրապարակավ հանդես է եկել նաև լեզվի խնդիրներին, պատմությանը, կրոնին, թատրոնին, կինոարվեստին, երաժշտությանը, ճարտարապե

Որքան էլ դառն է եղել հայոց երկրի և հայ ժողովրդի ճակատագիրը, իսկ քսաներորդ դարում՝ առավել ևս, Հայաստանը զարմանալիորեն իբրև լուսավոր մի կետ են ընկալել այն այցելած ռուս (մեծամասամբ՝ հրեական

1978-ի այդ օրը Երևանի Կինոյի տանը ասեղ գցելու տեղ չկար: Մարդկանց հոսքը չէր դադարում, և որքան մեծանում էր նրանց թիվը, շենքն, ասես, ավելի էր ընդարձակվում և տեղ անում մյուսների համար: «Դռները բացե´ք»,-հրահանգել էր օրվա հերոսը: Ժողովրդի մի �

«Ողջույն քեզ, հայ ժողովուրդ, մեղա՜, ողջույն ձեզ Հայության մնացորդներ, հեռվեն, շատ հեռվեն կուգամ… Կուգամ եղեռնի այն դժոխային վայրերեն, ուր Զոհրապներ, Ակնունիներ, Խաժակներ, Զարդարյաններ, Սիամանթոներ, Վարուժաններ, Սևակներ, Տաղավա