Զարմանալի արևոտ են Հովհաննես Ալխազյանի բնապատկերները, ասես բնությունը մռայլ, ամպամած կամ անձրևոտ եղանակ երբևէ չի ունենում։ Դրանցից հորդող հանգստությունն ու լավատեսությունը գերել է դիտողին, իսկ ժամանակի սփյուռքահայ, ֆրանսիական և ընդհանր

Արվեստագետին ընդհանրապես հատուկ է իր ժամանակի խորը գեղագիտական ընկալումն ու պատկերումը, իսկ լուսանկարչին՝ առավել ևս․ ի վերջո, դա որևէ ճշմարիտ լուսանկարչի գերխնդիրն է։ ԽՍՀՄ գոյության հատկապես վերջին տասնամյակներին երկրում գործում էին բ�

Կտրտող այդ ցուրտը երբեք այդքան հարազատ ու ազատություն շնչող չէր եղել, ինչպես այդ օրը։ Մենք բաց թողեցինք Կարսի հյուրանոցի նախաճաշը և դուրս եկանք նախորդ երեկոյի կերած-խմածը մարսելու։ Իբրև թե։ Մենք՝ ես և

Յուրի Նորշտեյնը մի առիթով ասել է՝ արվեստի բարձրագույն ճշմարտությունը երեխայի մտածողությունն է․ նա աշխարհը նախ տեսնում է, հետո միայն բացատրում։ Սա ոչ թե հմտության, այլ տեսողության մասին է․ կ�

Հորեղբայր Հապետը հիվանդ էր։ Վարդենիկի նրանց տան դիմաց տարածվող կարտոֆիլի իսկական դաշտը, որն այն ժամանակ ինձ թվում էր անսահման, միակ բանն էր, որ գրավում էր ինձ այդ գյուղական տանը, որտեղ բոլորը գալիս էին