Հացի մասին գիտակցական կյանքիս առաջին հիշողությունը տատիկիս հետ է կապվում: Մշեցի Սարինգյուլ տատս ամեն ինչն էր հացով ուտում՝ անգամ յոգուրտը: Իսկ մենք ծիծաղում էինք:

Հակոբ Օշականի մուտքն արևմտահայ և ապա սփյուռքահայ գրականություն նշանավորվեց այն հանգամանքով, որ թե՛ որպես գրող, թե՛ որպես գրաքննադատ նա միշտ հակառակ էր գնում հոսանքին ու տիրապետող դեմքերին, աչքի ընկնո

«Քրիստոսի խոսքերը. «Ես չասացի, որ դուք չեք չարչարվի,

ես չասացի, որ դուք չեք տանջվի,

«Այսօր Հադրութի օրն է». ասում են շրջափակված քաղաքի «հյուրերը»՝ տեղահանված հադրութցիները:

Ո՛չ «հետ

Որպես մեծ սփյուռք ունեցող ժողովուրդ հայերս բազմաթիվ արվեստագետներ ենք ունեցել, որոնք միաժամանակ և՛ զարգացրել, և՛ միմյանց են կապել համաշխարհային ու հայկական կերպարվեստները՝ իրենց ավանդույթներով ու ժամանակակից միտումներով։ Այս իմաստով ա