Ջրահարսի ծոցը

Ծովը ծանր էր: Տասներկու տղամարդ՝ մեկը մյուսից հաղթանդամ, քաշում էին, տպավորություն էր՝ ծովը, որ դատարկվի, բայց իրականում ուռկանը՝ որ հանեն: Անդադար անձրևը երկնքի ապարդյուն հուշումն էր, որ ծովի հատակը տեսնելու մարդու ձգտումը ձախողման դատապ

Կարդալ Ավելին

Մարդ եմ

Սիմոնյանն աշխատում էր Գավառի պետական թատրոնում: Այսինքն չէր աշխատում, թատրոնում աշխատում է մաքրուհին, հանդերձարանի պատասխանատու տիկինը, տնտեսվարը, հագուստ, վարագույր կարողը, դեկորացիա սարքողը, լուսա

Կարդալ Ավելին

Բա տուն չենք գնո՞ւմ

Փոքրը քնած էր, մեծը՝ արթուն, երբ առաջին անգամ գնաց: Մեծը՝ գանգուր, արևագույն մազեր ուներ, նոր տեղացած ձյան պես ճերմակ մաշկ ու ծովագույն աչքեր՝ էն որ ո՛չ կապույտ են, ո՛չ կանաչ, կամ և՛ կապույտ են, և՛ կանաչ: Փոքրը սևուկ էր, մուգ շագանակագույն աչքե

Կարդալ Ավելին

Սուրբ Սարգիսը թարգեց ծխելը

Գլուխը կախ քայլել Սարգիսը սովորել է հորից: Երջանկահիշատակը միշտ ասում էր. «Որդի՛, գետնին նայելով քայլիր, որ միշտ հիշես անցած ճանապարհդ»: Փոքր ժամանակ Սարգիսը չէր հասկանում՝ «անցած ճանապարհն» ինչ է, բայց գետնին նայելով քայլել սիր

Կարդալ Ավելին

Գիշերից առաջ, ցերեկից առաջ

Եթե չլսվեր տատի խռմփոցի ձայնը, տպավորություն կստեղծվեր, որ բոլորը մեռած են: Եթե չտարածվեր ձեթի հոտը, բոլորը քնած էլ կմնային. ո՛չ արև կար, ո՛չ էլ պատուհանից արևին նայելու ցանկություն: Ձեթը դրել էին փոքրիկ սենյակի մեջտեղը՝ կլոր սեղանի կենտրոն

Կարդալ Ավելին