Հեղինակ` Սոֆյա Հակոբյան

Համշենն ու իր «հեքիյան»․ կյանքն ու ճիշտը սարն ի վեր

2015-ի մայիսի վերջն էր, ուղիղ 11 տարի առաջ ճիշտ այս օրերը, երբ երկրորդ անգամ «ընկա» Համշեն։ Բաթումի ճոպանուղու ներքևի կանգառից մեզ դիմավորեցին նրանք` այն անուշ ու «միամիտ» հայե...

Թող կյանքիդ ամենադառը պյանը սինդրիկը ըլի․․․

Շահենը երրորդ մարդն էր Լուսիկ տատից ու Արտո բիձիկից հետո, որն ասոցացվում էր ինձ մոտ Տավուշի հետ առաջին օրերից, երբ ես ոտք դրեցի այս կողմեր։ 2016-ի ապրիլին կյանքում առաջին անգամ եկա Տավուշ։ Այդ օրերին...

Արևը, որ մայր էր

Բարձր Հայքի ամենաարևաշունչ անկյունն է, երևի, Եկեղյաց գավառն իր գանձերով։ Երևի չէ, այդպես է։ Արևաշունչ՝ չի նշանակում ուղղակի արևոտ, շոգ կամ պարզապես գեղեցիկ։ Արևաշունչ նշանակում է, որ այստեղ հողը, ջուր...

Փշալարերը, փիրուզը և Անին․․․

Ես, փաստորեն, Անիի մասին չեմ գրել։ Դժվար է երևակայել, դժվար է հավատալ։ Ինչպե՞ս կարող էի։ Չէ՞ որ Անիում է հենց, որ սիրտդ այնպիսի «դրմփյուն» է պատում, կարծես աշխարհի վերջն է։ Չէ՞ որ Բագրատու...

Հին ու նոր կամ՝ մեր ու իրական Խարբերդը

Ուղիղ 11 տարի առաջ էր, երբ առաջին անգամ եկա Խարբերդ։ Ոչ այն, որ Երևանի կողքին է, այլ իրականը՝ այն անիրական երկրում։ Դիարբեքիրից մոտ 3 ժամ էր տևում ավտոբուսով ճամփորդությունը դեպի Էլյազըղ՝ 17-րդ դարում...