Ամեն քաղաք, անշուշտ, իր խորհրդանիշներն ունի՝ պաշտոնական, ոչ պաշտոնական, սիրելի ու ոչ այնքան։ Ու թեև իմ մանկության քաղաքը՝ Կիևն այնքան էր ասոցացվում վայրի շագանակի հետ, որ դրա տերևը հասցրել էր նույնիսկ տեղ զբաղեցնել քաղաքի զինանշանի վրա, այ�

Զավեն Սարգսյանը հայկական լուսանկարչության այն եզակի դեմքերից էր, ում ստեղծագործական ուղին համախմբում էր վավերագրական մոտեցումները, գեղարվեստական նրբանկատությունն ու մշակութային հիշողության պահպանման անսասան նվիրվածությունը։ �

«...Սիրելիներս, գրեցեք լեռների ու դաշտավայրերի մասին: Երգեցեք Վանը: Երգեցեք ծիրանիները, հացահատիկի դաշտերն ու գութանները: Երգ երգեցեք»:

Արշիլ Գորկի

Աշխարհահռչակ երաժիշտ Շառլ Ազնավուրի 101-ամյակի օրը «Մոսկվա» կինոթատրոնում խորհրդանշական տեսահոլովակի շնորհանդես էր. ներկայացվել է շուրջ 55 տարվա պատմություն ունեցող «Ton Nom» («Անունդ») ե

Անժխտելի է, որ իր ուղին հարթելու համար ճշմարիտ արվեստագետին տաղանդից բացի անհրաժեշտ են նաև պողպատե նյարդեր ու իհարկե՝ բարեբախտություն։ Մեծ Եղեռնը վերապրած շատ սփյուռքահայ նկարիչներ ողբերգական ճակատ