Մի՞թե մեր պոեզիան իսկապես սոսկ տղամարդու դիմագիծ ունի

Մեր պոեզիայի մեծ ու փոքր ընտանիքում իրենց տեղն ունեն նաև կանայք   Այս վայրագ աշխարհում ու օրերում, այս անպատասխան ինչուների մեջ յուրաքանչյուրս, երևի, կարիք ունենք իրականությունից կտրվելու ու բա...

«Լաոն, ի վերջո, պիտի զարթնի՞»․ Մալաթիայի ծիրանն ու Էրգրի արդարությունը

Մենք պիտի ապացուցենք, թե ինչքանով ենք արժանի այս հողին   Օրերս Վրաստանում լույս տեսավ Գեորգի Հարությունովի «Մալաթիայի ծիրանները» գիրքը, որը Մերձավոր Արևելքից ու Արևմտյան Հայաստանից...

Յակոբ Խուպէսերեան. «Չնկարեմ նե, կխենթենամ»

Նկարիչ, քանդակագործ Յակոբ Խուպէսերեանի (Հակոբ Խուբեսերյան ) մասին առաջին անգամ լսեցի Տորոնտոյում՝ իր անհատական ցուցահանդեսի բացման օրերին։ Անմիջապես տեղեկություններ փնտրեցի համացանցում, որպեսզի մինչև...

Սոնա Առուստամյան. Երբ պարը մտքի, հոգու և սրտի աշխատանքի արդյունք է

«Ես ծնվել եմ թատրոնի միջազգային օրը, և պարծենում եմ դրանով»,- ինձ ասաց Սոնա Առուստամյանը մեր զրույցի սկզբում։ Թերևս բնավ պատահական չէ, որ  հայ բալետային թատրոնի ամենավառ ներկայացուցիչ...

Գորիսում համբերատար ու զուսպ հույսով սպասում են իրենց բաժին գարնանը

Հարազատ արահետներն այժմ կարող են տանել մահվան, լավագույն դեպքում՝ գերության   Պատերազմը քաղցկեղ է։ Սա առաջին միտքն է, որ գալիս է պատերազմից հետո գլուխդ պատուհանից, տնից, քաղաքից դուրս հանելուն...